Tuesday, 12 March 2019

శ్రీ శిరిడీ సాయి దివ్య జ్ఞానామృతం - 115



గురు బ్రహ్మ , గురుర్విష్ణు గురు దేవో మహేశ్వర :

గురువు అంటే  మానవుడే కానవసరం లేదు కానవసరంలేదు. దత్తాత్రేయులవారికి ప్రకృతే గురువు. రమణులవారికి అరుణాచలం కొండే గురువు. సాధకుడు పరిపూర్ణ విశ్వాసంతో భగవంతుణ్ని ఆశ్రయించినప్పుడు మనిషిగానైనా, మనిషిగా కాకుండానైనా సాక్షాత్కరించవచ్చు- అతడికి మార్గనిర్దేశం చేయడానికి. తాను-దైవం-గురువుల మధ్య భేదం లేదని సాధకుడు గుర్తించాలి. గురువు లభించాక సాధకుడు ఆయనకే సర్వశ్య సరణాగతి చేసి మనసులో ఎలాంటి అహంకారాలు లేక, పరిశుద్ధుడై గురువు చూపించిన మార్గం లో నడవాలి. వివిధ సిద్ధాంతాలు, మార్గాలు, బొధలతో శిష్యుడు పక్కద్రోవ పట్టే  అవకశం వున్నందున గురువు బోధించిన కర్తవ్యాలనే శిష్యుడు ఎలాంటి సంశయం లేకుండా ఆచరించడం మంచిది. గురువు బోధలే వేద మంత్రములుగా భావించి త్రికరణశుద్ధిగా ఆచరించాలి. శిష్యునికి జ్ఞానం తో పాటు అంతిమంగా మోక్షం ప్రసాదించడమే గురువు యొక్క కర్తవ్యం. అహం లేకుండా సంపూర్ణంగా ఆ దైవానికి లేదా దైవసమానుడైన గురువుకు లొంగిపోయినప్పుడే ఆధ్యాత్మిక ఎదుగుదలకు మార్గం ఏర్పడుతుంది.

మురికి పట్టిన అద్దం లో మన ప్రతిబింబము కనిపించదు. అట్లే అరిషడ్వర్గములకు లోబడి మలినమైన మనస్సులో భగవంతుని దర్శించడం అసాధ్యం. ఆ సర్వేశరుని  నివాస స్థలం మన హృదయమే అని గ్రహించిననాడు ఎక్కడెక్కడో తిరగాడాల్సిన అవసరం లేదు. పరిశుద్ధమైన హృదయం తో అంతర్ముఖులమై ధ్యానం చేసినప్పుడే భగవద్దర్శనం ప్రాప్తమౌతుంది. ఆ భగవంతుని ప్రతిష్టించిన దేవాలయం ఎంత పరిశుభ్రంగా , నిత్యం నామ స్మరణతో  మార్మోగుతుందో, మన హృదయం కూడా అంతే పవిత్రం గా నిత్య నామస్మరణతో విలసిల్లుతుండాలి.

No comments:

Post a Comment